Ásrún Kristjánsdóttir sýnir nú verk sem hún hefur málað á síðustu tveimur árum. Í þeim má sjá speglun af þeim strangflatarstíl sem enn hafði mikil áhrif á málaralist þegar Ásrún var að kynnast myndlist og hefja nám í Myndlista- og handíðaskólanum og þegar hún sótti framhaldsnám í Konstfackskolan í Stokkhólmi á sjöunda áratugnum. Málverkin eru leikur með einföld form, litla ferninga og ferhyrninga sem raðast upp á myndfletinum í lausum línum og klösum, renna saman í stærri form og mynda flæðandi hreyfingu á striganum. Litaskalinn er stundum þröngur og aðeins fínleg blæbrigði glæða myndina lífi en stundum teflir Ásrún djarft og ögrar okkur með sterkum, óvæntum litasamsetningum sem hoppa upp af myndfletinum. Í fyrra tilfellinu líkist hreyfingin í myndinni hægum menúett en litríkari myndirnar eru eins og æstur Charleston-dans.
    asrun kristjansdottir_MG_9266Eftir að Ásrún lauk námi í Stokkhólmi 1976 kom hún ásamt fleira myndlistarfólki að rekstri galleríanna Sólon Islandus, Langbrók og Gangskör sem öll stóðu fyrir öflugu sýningarhaldi á árum um og uppúr 1980. Ásrún fékkst þá einkum við textíl, sérstaklega silkiþrykk, og hefur lengi unnið meðfram myndlistinni að hönnun ýmiss konar og hefur verið virk í störfum að málefnum hönnuða á Íslandi. Fyrir nokkrum árum ákvað hún að einbeita sér aftur að málverkinu. Í því fólst kannski eins konar afturhvarf til námsáranna og þeirra rannsókna sem þá voru uppi um möguleika forma og lita – öguð og nokkuð formleg nálgun sem hafði ekki aðeins mikil áhrif á sköpun myndlistarmanna heldur einnig á hönnuði. Þegar Ásrún sýndi þessi málverk árið 2013 kom einmitt í ljós að hún hafði líklega aldrei hætt rannsókninni því verkin voru, líkt og málverkin sem hún sýnir núna, byggð upp af einföldum formum og líflegum litatilraunum. Í þeim mátti líka sjá handbragð hönnuðarins, eða öllu heldur vinnuflæðið sem liggur að baki góðri hönnun, hin sífellda leit að einföldum en áhrifaríkum lausnum, hin sífellda fágun og slípun viðfangsefnisins.
 _MG_9366   Verkin sem Ásrún sýnir núna eru ekki síður fáguð en í þeim er líka talsvert meiri leikur sem sprettur af öryggi hennar í meðhöndlun bæði formanna og litanna. Málverkin mynda sterkari heild, greina sig betur að hvert frá öðru og flæðið og hreyfingin í þeim frjálsari og markvissari en áður. Það kemur þannig í ljós að í réttum höndum getur þessi gamla en sígilda formlega nálgun lifnað við og talað til okkar nú, ekki síður en hún gerði fyrir fjörutíu árum.

 

     Jón Proppé